Alles wat er te doen is

Vijfentwintig pistekilometers tussen 1.800 en 2.600 meter, bediend door de gondel en vier sleepliften. De banen zijn overwegend blauw en rood, breed uitgevallen en zelden omgewoeld. Omdat het gebied vooral door mensen uit de streek wordt gebruikt, sta je hier ook in de kerstvakantie nauwelijks in de rij. De kabelbaan vertrekt bij Basweri in Ried-Brig, op nog geen tien minuten van het chalet. Bij restaurant Fleschboden op 2.135 meter eet je met het hele Walliser Alpenpanorama voor je.

De sleebaan van Rosswald hoort met zeven tot acht kilometer bij de langste van het Wallis. Je overbrugt ruim 760 hoogtemeters in een aaneenschakeling van bochten die door het bos naar het dalstation voert. Sleeën zijn boven te huur, dus je hoeft niets mee te nemen. Voor kinderen vanaf een jaar of zes is het goed te doen, al is de eerste afdaling meestal de voorzichtigste. Reken op een klein uur per rit, inclusief de gondel terug omhoog.

Een gemarkeerde sneeuwschoenroute van 3,73 kilometer met 304 hoogtemeters, waarvoor je ongeveer anderhalf tot twee uur uittrekt. De route klimt vanaf het bergstation naar de Fleschboden en loopt daarna over open sneeuwvelden met vrij zicht op de bergen aan de overkant van het dal. Het niveau is gemiddeld: je hoeft geen ervaren bergwandelaar te zijn, maar wat conditie helpt. Sneeuwschoenen zijn in Ried-Brig en boven te huur. Onderweg kom je vrijwel niemand tegen, wat precies het punt is.

Een rondwandeling van 4,7 kilometer die ongeveer anderhalf uur kost en langs de oude bergwaterleiding voert. Het pad volgt de suone, het eeuwenoude irrigatiekanaal dat smeltwater over de droge zuidhelling verdeelde, en loopt daardoor bijna vlak. Dat maakt het een van de weinige bergwandelingen waarbij je meer naar het uitzicht dan naar je voeten kijkt. Onderweg passeer je alpenweiden en lariksbos. Voor wie verder wil is er de hutwandeling naar de Bortelhütte, 7,2 kilometer in ongeveer drie uur.

Bij het bergstation ligt een klein badmeer met een speeltuin ernaast, op achttienhonderd meter hoogte. Het water is koud maar op een warme julidag precies goed, en de weide eromheen is vlak genoeg om er een middag met een kleed neer te strijken. Er is een gratis barbecueplek met hout, wat van een wandeling zonder veel moeite een dagje uit maakt. Kinderen zijn hier meestal niet meer weg te slaan. Alles ligt op loopafstand van de gondel, dus je hoeft geen zware tassen te sjouwen.

De Rosswald Bike meet negen kilometer met 840 hoogtemeters en is de huisroute van het gebied. Wie meer wil, rijdt de Saflisch Bike van bijna vijfendertig kilometer, een officiële etappe van de Valais Alpine Bike Route die over de Saflischpas voert. Beide routes lopen over alpenwegen en karrensporen, niet over technische singletracks, dus ze zijn goed te doen op een gewone mountainbike. De gondel neemt fietsen mee, wat de klim optioneel maakt. Onderweg is er weinig schaduw, dus vertrek vroeg.

Vanaf Rosswald starten het hele jaar door tandemvluchten met een paraglider. Je loopt met de piloot een paar meter de helling af en zweeft daarna over het Rhônedal met Brig en het Stockalperpaleis onder je. In de winter start je vanaf de sneeuw, in de zomer vanaf de alpenweide; beide zijn even indrukwekkend. Ervaring is niet nodig, wel een beetje lef bij de eerste stappen. Vluchten worden vanuit Brig geboekt en duren afhankelijk van de wind tussen de tien en dertig minuten.

Kaspar Stockalper vom Thurm bouwde vanaf 1649 het machtigste wereldlijke barokgebouw van het huidige Zwitserland, betaald met de opbrengst van zijn zout- en transporthandel over de Simplon. Drie granieten torens met vergulde uivormige koepels omsluiten een renaissance-arcadehof die overdag gratis toegankelijk is. Binnen zitten tegenwoordig het gemeentebestuur, de districtsrechtbank en het museum Passage Simplon. Een rondleiding kost vanaf twaalf frank per persoon, de combinatie met de stadswandeling zeventien. Ook zonder ticket is de binnenplaats een van de mooiste plekken van de stad.

Elke zaterdagochtend van acht tot twaalf staat het Stadtplatz vol kramen met groente, fruit, vlees, kaas en brood uit de streek. Het is een echte boodschappenmarkt, geen toeristenmarkt, dus de kwaliteit is hoog en de prijzen zijn normaal. Walliser roggebrood, droogvlees en bergkaas zijn de dingen die je hier koopt en thuis mist. Rond de markt zitten terrassen waar je met een koffie het geheel kunt aanzien. Voor gasten die op zaterdag aankomen is dit de handigste eerste stop van de week.

Van juni tot oktober vertrekt er elke donderdag om kwart over vijf een openbare stadswandeling van anderhalf uur. Startpunt is de Chavez-fontein op het Sebastiansplatz, genoemd naar de vlieger die in 1910 als eerste de Alpen overvloog en bij de landing in Domodossola verongelukte. De gids neemt je langs het Stockalperpaleis, de oude handelsroutes en de plekken waar de Simplontunnel de stad veranderde. Deelname kost vijftien frank per persoon. Brig-Glis kreeg in 2026 de Wakkerpreis voor precies deze zorgvuldig bewaarde stadskern.

De thermale bron van Brigerbad werd al door de Romeinen gebruikt en levert vijftig liter per seconde lithiumhoudend natrium-calcium-sulfaatwater van 21 tot 50 graden. Het complex heeft meer dan 2.600 vierkante meter aan bassins, waaronder een groot buitenbad waar je in de winter met sneeuw op de rand in het warme water ligt. Er is een grottenbad, een sportbad en een deel voor kinderen. Het bad is het hele jaar open, ook als het buiten vriest. Voor een dag waarop het weer tegenzit is dit de beste uitwijkmogelijkheid van de streek.

Het gemeentelijke openluchtbad van Brig ligt aan de rand van de stad en gaat in de zomer open. Er is een duiktoren, een waterglijbaan, een apart kinderbad en een ruime ligweide met bomen voor de schaduw. Het is aanmerkelijk goedkoper dan het thermaalbad en veel meer gericht op zwemmen en spelen dan op weldadig drijven. Op warme dagen komt half Brig hier zijn middag doorbrengen. Handig te combineren met boodschappen of een marktbezoek in het centrum.

De Glacier Express rijdt tussen Zermatt en St. Moritz en stopt in Brig, wat betekent dat een van de mooiste treinreizen ter wereld op zeven minuten van het chalet begint. De rijtuigen hebben panoramaramen die tot in het dak doorlopen, en de route klimt over de Oberalppas naar bijna tweeduizend meter. Je kunt de hele rit doen of alleen het traject naar Zermatt of het Goms. Reserveren is verplicht en in het hoogseizoen ruim van tevoren aan te raden. Ook wie normaal niets met treinen heeft, kijkt hier de hele dag naar buiten.

Met één skipas ligt de hele Aletsch Arena open: 104 pistekilometers plus vijftien kilometer skiroutes, bediend door vijfendertig liften tussen 1.845 en 2.869 meter. De drie instapdorpen Riederalp, Bettmeralp en Fiescheralp zijn onderling met liften verbonden, dus je kunt de dag in het ene dorp beginnen en in het andere eindigen. Van de pistes is 42 kilometer blauw, vijftig rood en twaalf zwart. Alle drie de dorpen zijn autovrij en alleen per kabelbaan bereikbaar. Vanuit Ried-Brig ben je bij Mörel in een klein kwartier.

Villa Cassel is een landhuis uit het begin van de twintigste eeuw dat op tweeduizend meter op de Riederfurka staat en tegenwoordig het natuurcentrum van Pro Natura huisvest. In 2026 is het open van 13 juni tot 18 oktober, met tentoonstellingen over de gletsjer, het klimaat en de alpiene flora. Direct ernaast begint het Aletschbos, een reservaat waar arven staan die eeuwen oud zijn. De wandeling vanaf Riederalp naar de villa is kort en vlak, ook met kinderen goed te doen. Het uitzicht over de gletsjer vanaf het terras hoort bij de mooiste van de streek.

De hangbrug over de Massakloof is 124 meter lang en hangt tachtig meter boven de afgrond, vlak bij de plek waar het smeltwater van de Aletschgletsjer de berg uit komt. Hij werd in 2008 gebouwd en verbindt Riederalp met Belalp, waardoor een dagtocht tussen de twee gebieden mogelijk werd. Het loopvlak beweegt merkbaar mee, wat het oversteken tot een kleine krachtmeting maakt. De wandeling erheen is stevig maar goed gemarkeerd. Wie hoogtevrees heeft kan beter aan de kant blijven kijken.

De Aletsch Arena onderhoudt 72 kilometer geprepareerd winterwandelpad en veertien kilometer sneeuwschoenroute. De mooiste loopt van Riederalp via de Riederfurka het Aletschbos in, waar de oude arven zwaar onder de sneeuw hangen. De paden zijn gewalst, dus gewone winterschoenen volstaan en je hebt geen sneeuwschoenen nodig. Onderweg zijn er berghutten waar je binnen kunt zitten. Voor wie niet skiet is dit de manier om toch een volle dag op de berg door te brengen.

Bij Bux ligt een gratis toegankelijke langlaufloipe met zowel een klassiek als een skatingspoor, elk ongeveer een kilometer lang, op ruim tweeduizend meter. Het is een korte lus, dus geen tocht maar een oefen- en rondjesloipe. Precies daardoor is het een goede plek om het langlaufen voor het eerst te proberen zonder meteen een dagpas te kopen. De hoogte zorgt voor betrouwbare sneeuw tot laat in het seizoen. Materiaal is in de dorpen te huur.

De Blausee is het kleine bergmeer tussen Riederalp en Bettmeralp, met een houten steiger waar je met de voeten in het water kunt zitten. Het meer is te klein en te koud voor een serieuze zwempartij, maar precies goed voor een pauze halverwege een wandeling. Rondom liggen alpenweiden die in juni en juli vol bloemen staan. De stoeltjeslift vanaf Bettmeralp zet je er praktisch naast af. Op een windstille ochtend staat de gletsjerwand er gespiegeld in.

Op tweeduizend meter ligt een negen holes golfbaan met uitzicht over het Rhônedal en de bergen aan de overkant. De hoogte doet iets met de bal: die vliegt merkbaar verder dan je gewend bent, wat de eerste holes tot een leerzame ervaring maakt. De baan is kort en heuvelachtig, dus geschikt voor spelers die niet elke dag spelen. Clubs zijn ter plaatse te huur. Ook wie niet golft loopt het rondje graag mee vanwege het uitzicht.

Ongeveer vijfenveertig pistekilometers tussen 1.322 en 3.112 meter, bediend door tien tot elf installaties. Het hoogste punt is de Hohstock, waar de hellingen plaatselijk tot zestig procent oplopen en waar de freeriders zich verzamelen. Lager liggen brede rode banen met vrij zicht op de Aletschgletsjer, iets wat je in weinig skigebieden krijgt. Voor kinderen is er het oefengebied Hexenland met tapijtlift. Je parkeert in Blatten en gaat met de pendelbaan voor tachtig personen in vier minuten omhoog.

Sinds 1983 dalen elke januari meer dan vijftienhonderd deelnemers in heksenkostuum van de Hohstock naar Blatten af: twaalf kilometer en ongeveer 1.800 hoogtemeters. Het is geen wedstrijd voor specialisten maar een volksfeest waar het hele dal aan meedoet, compleet met bezems, groene gezichten en muziek onderweg. Toeschouwers verzamelen zich langs de piste en in het dorp. De eerstvolgende editie staat voor januari 2027 gepland. Inschrijven kan als gast ook, maar wel op tijd.

De sleebaan van Belalp naar Blatten meet zeven tot bijna tien kilometer en overbrugt 767 hoogtemeters. Sleeën zijn boven te huur vanaf ongeveer veertien frank, dus je hebt alleen warme kleren nodig. De baan loopt grotendeels door open terrein met uitzicht, wat het aangenamer maakt dan een sleebaan die alleen door bos duikt. Halverwege kun je bij een berghut pauzeren. Terug naar boven ga je met dezelfde pendelbaan als de skiërs.

Het klimpark Hexenkessel ligt in het lariksbos bij Blatten en heeft parcours op verschillende hoogtes, van laag bij de grond voor kinderen tot lijnen waar je flink boven het bos hangt. Het pronkstuk is een tokkelbaan van tweehonderd meter. Materiaal en instructie zijn inbegrepen, en er staat altijd personeel bij de instap. Reken op twee tot drie uur voor een volledig bezoek. Het park ligt bij het dalstation, dus je hoeft er niet eens de kabelbaan voor te nemen.

Met een Trotti-Bike, een soort zware step met dikke banden en goede remmen, rol je acht kilometer van de Belalp terug naar Blatten. De afdaling duurt ongeveer anderhalf uur als je onderweg stopt om te kijken, en kost tien frank per rit. Je trapt niet, je stuurt en remt alleen, dus het is voor iedereen vanaf een jaar of tien te doen. De weg is verhard en breed. Onderweg heb je vrijwel constant zicht op de bergen aan de overkant van het Rhônedal.

De Massakloof voert het smeltwater van de Aletschgletsjer af en is daarmee een van de koudste en indrukwekkendste kloven van het Wallis. Onder begeleiding daal je er af met een abseil van dertig meter en een sprong van acht meter in een gletsjerbekken. Wetsuit, helm en uitrusting worden geleverd; zwemmen moet je kunnen. Het is een halve dag en beslist geen wandelingetje, maar ook geen extreme sport voor gevorderden. Boeken gaat via de bergbaan van Belalp.

Het Sparrhorn is met 3.021 meter een drieduizender die je zonder touw en gletsjeruitrusting kunt beklimmen, wat er in de Alpen niet veel zijn. De route start bij het bergstation van Belalp en klimt in ongeveer drie uur over een gemarkeerd bergpad naar de top. Boven kijk je in de lengterichting over de Grote Aletschgletsjer, met het Aletschhorn van 4.194 meter er pal tegenover. Het laatste stuk is steil en steenachtig, dus stevige schoenen zijn geen luxe. Voor veel gasten is dit de wandeling waar ze het langst over napraten.

De gondel uit 1995 brengt je van Bettmeralp naar het bergstation op 2.647 meter, waar een uitkijkplatform recht boven de Aletschgletsjer hangt. Je kijkt over ruim twintig kilometer ijs dat sinds 2001 op de UNESCO-werelderfgoedlijst staat. Wie nog een half uur doorklimt bereikt de echte top van 2.872 meter, met daar zicht op Matterhorn, Dom en Weisshorn. Het restaurant bij het station heeft een terras aan dezelfde kant. Zowel in de winter als in de zomer bereikbaar.

De witte kapel Maria zum Schnee staat midden in het autovrije dorp en is het beeld dat je van Bettmeralp op elke ansichtkaart terugziet. In de winter ligt de sneeuw tot aan de deur en schuiven skiërs er vlak langs; in de zomer staat het weiland eromheen vol bloemen. De kapel is overdag open en van binnen sober en klein. Er worden nog altijd diensten gehouden. Het is de plek waar iedereen even blijft staan, ook wie normaal geen kerken bezoekt.

De sleebaan van de Moosfluh naar Bettmeralp meet 2,7 kilometer met 319 hoogtemeters en doet er ongeveer een kwartier over. Het is een korte, vlotte baan die zich goed leent voor meerdere ritten achter elkaar. De Aletsch Arena verkoopt er een aparte sleepas voor vanaf ongeveer 36 frank. Er is een tweede, kortere baan bij de Gopplerlücke. Sleeën huur je in het dorp, en omdat alles autovrij is loop je zo van je verblijf naar de lift.

Met bijna tweeduizend meter hoogte is Baschweri het hoogstgelegen touwenparcours van Zwitserland. Er zijn zes parcours in oplopende moeilijkheid plus een tokkelbaan van tweehonderd meter, en kinderen kunnen al vanaf vier jaar mee in het laagste circuit. Het park ligt in het bos net buiten het dorp, op loopafstand van de kabelbaan. Instructie en materiaal horen bij de prijs. Reken op een dagdeel, langer als de kinderen het naar hun zin hebben.

De Bettmersee is een alpenmeer van 5,5 hectare op 2.006 meter waarin je daadwerkelijk kunt zwemmen, zeldzaam op deze hoogte. Het water warmt in de zomermaanden genoeg op om er langer dan een minuut in te blijven, al blijft het fris. Rondom loopt een vlak wandelpad van ongeveer twee kilometer dat ook met een kinderwagen te doen is. Er zijn ligweiden en een strandje. In de winter ligt op dezelfde plek de langlaufloipe.

De Flowtrail Wurzenbord is de mountainbike-afdaling van Bettmeralp: een aangelegde singletrack met bochten en kleine sprongen die vloeiend naar beneden loopt. Hij is bedoeld om te rollen, niet om te klimmen, dus je neemt de lift omhoog. Het niveau is toegankelijk voor wie al eerder op een mountainbike heeft gezeten, zonder dat je een downhillspecialist hoeft te zijn. De kabelbanen nemen fietsen mee. In het dorp is materiaal te huur.

Onder het Bettmerhorn ligt bij de Hohbalm een klimgebied met meer dan dertig uitgeruste routes in uiteenlopende moeilijkheidsgraden. Bij de Bettmersee zijn nog eens vijftien routes en bij de Adler achttien, dus er is voor een week genoeg te doen. De rots is compact graniet en de aanlooptijden zijn kort. Je klimt hier met zicht op de gletsjer, wat het een van de fraaier gelegen klimgebieden van het Wallis maakt. Eigen materiaal meenemen, of een gids boeken via de Arena.

Vijfentwintig pistekilometers, twee sleepliften en een kinderlift, meer is het niet, en dat is precies de charme. Je rijdt met de auto tot bij de piste, er is geen kabelbaan en geen wachtrij, en een dagkaart kost rond de 44 frank. De verdeling is twintig procent makkelijk, zestig procent middel en twintig procent moeilijk. Het seizoen loopt ruwweg van eind december tot eind maart. Voor een middag skiën zonder gedoe is dit het dichtstbijzijnde alternatief voor de grote gebieden.

Rothwald staat in de streek bekend als freeride-gebied: het terrein naast de piste is ruim, open en wordt zo weinig bereden dat je er dagen na een sneeuwval nog sporen kunt trekken. Er is geen aangelegde infrastructuur, alleen de twee sleepliften die je bij de start afzetten. Dat betekent ook dat je zelf verantwoordelijk bent voor lawinemateriaal en inschatting. Berggasthaus Wasenalp organiseert begeleide tochten en cursussen voor wie het goed wil leren. Bij twijfel: eerst een gids, dan pas het bos in.

Een gemarkeerde sneeuwschoenroute van 6,26 kilometer die van 1.752 naar 2.223 meter klimt en ongeveer drie uur kost. Het bijzondere is waar hij doorheen loopt: het lariksbos van Rothwald geldt als het hoogstgelegen van Europa. In de winter staan de bomen kaal en zwart tegen de sneeuw, wat een heel ander beeld geeft dan een dennenbos. De route is goed gemarkeerd maar wel serieus qua hoogtemeters. Vertrek vroeg genoeg om in het licht terug te zijn.

Vlak boven Berggasthaus Wasenalp op 1.960 meter ligt een rotspartij die is ingericht voor begeleid klimmen en abseilen. Voorkennis is niet nodig: je krijgt materiaal, uitleg en begeleiding, en gaat daarna zelf de wand op. Een sessie duurt vier tot zes uur en kost vanaf ongeveer 650 frank voor een groep, wat het vooral geschikt maakt voor gezinnen of vrienden samen. Het seizoen loopt van juni tot november. Boeken gaat rechtstreeks bij het Berggasthaus.

Vanaf Berggasthaus Wasenalp loopt een bergpad naar het Wasmerseeli, een klein bergmeertje in een kom onder de toppen. De wandeling is kort genoeg voor een halve dag en voert door alpenweiden waar in juli de bloemen op hun hoogtepunt staan. Wie verder wil kan aansluiten op de Alpenpassenweg richting Rosswald en de Simplonpas. Op het terras van het Berggasthaus wacht daarna de beloning. Het gebied is zo rustig dat je onderweg vaker marmotten dan mensen hoort.

Op de pashoogte van 2.005 meter staat een adelaar van negen meter hoog, uitgehouwen in steen als symbool van waakzaamheid. Hij herinnert aan de Wacht am Simplon, de bewaking van de pas tijdens de Tweede Wereldoorlog toen Zwitserland zijn grenzen bezet hield. Je kunt er met de auto tot vlak bij komen en eromheen lopen. Het is het beeld dat iedereen die hier ooit reed zich herinnert. In de winter steekt hij zwart af tegen de sneeuwvlakte, in de zomer tegen een blauwe hemel.

Een loipe van ongeveer 1,8 kilometer loopt vanaf de Spittelmatte langs het Barralhaus naar het oude hospice, met aparte sporen voor klassiek en skating. De dagpas kost vijf frank, een seizoenkaart vijftig, wat het een van de goedkoopste manieren maakt om het langlaufen uit te proberen. Op bijna tweeduizend meter is de sneeuw betrouwbaar en de lucht helder. De loipe is vlak en kort, dus uitstekend voor beginners. Materiaal huur je in Brig.

Een gemarkeerde sneeuwschoenroute van 3,85 kilometer met 178 hoogtemeters, goed voor ongeveer twee uur en aangemerkt als makkelijk. Daarnaast ligt er een wekelijks geprepareerd winterwandelpad van vijf kilometer voor wie liever gewoon loopt. Het passplateau is open en weids, dus je hebt de hele tijd zicht rondom, heel anders dan een boswandeling. Wel meteen ook winderiger, dus kleed je warm aan. Beide routes beginnen bij de parkeerplaatsen op de pas.

De Stockalperweg is het oude saumpad waarover Kaspar Stockalper in de zeventiende eeuw zout en goederen van Italië naar het noorden liet dragen. Het deeltraject bij de pashoogte meet 9,26 kilometer met 525 hoogtemeters en kost ongeveer tweeënhalf uur. Onderweg passeer je het Simplon Hospiz en oude wegmarkeringen die er al eeuwen staan. Het pad is goed gemarkeerd en niet technisch. Wie de hele route wil lopen kan die in etappes tot in Gondo doorzetten.

Aan de zuidkant van de pas snijdt de Gondokloof zich diep in de rots, met de weg deels door tunnels en over galerijen. In het dorp Gondo ligt een infanteriefort uit de Tweede Wereldoorlog waarvan een verbindingstunnel van 350 meter nu deel uitmaakt van de Stockalperweg. Op zaterdagen van juni tot oktober zijn er rondleidingen van anderhalf uur voor tien frank, contant te betalen en in het Duits. De rit erheen is op zichzelf al de moeite waard. Vlak over de grens ligt Italië, met bijbehorende koffie.

Een bergwandeling van 7,75 kilometer met 507 hoogtemeters die ongeveer drie uur kost en praktisch bij de auto begint. Het Staldhorn zelf is vanaf de pas in een klein uur te bereiken, waarna de route zich verder ontvouwt over open hellingen. Je kijkt aan de ene kant het Wallis in en aan de andere kant richting Italië. Het pad is gemarkeerd maar op sommige plekken smal. Voor wie meer wil is er de Glishorn-hoogtetocht van zeventien kilometer met ruim tweeduizend hoogtemeters.

In Simplon Dorf, tien minuten voorbij de pashoogte, is de oude herberg ingericht als Ecomuseum over het leven langs de passroute. Je ziet er hoe de saumhandel werkte, hoe de gemeenschap de winters doorkwam en wat de aanleg van de Simplonweg en later de tunnel veranderde. In hetzelfde dorp staat de sterrenwacht van het astronomisch genootschap Oberwallis, waar op heldere avonden waarnemingen worden gehouden. Op deze hoogte en met zo weinig lichtvervuiling is de sterrenhemel uitzonderlijk. Beide zijn kleinschalig en aangenaam ongehaast.

Ruim twintig pistekilometers tussen 1.340 en 2.309 meter, bediend door vijf installaties waaronder een stoeltjeslift. Het gebied kijkt uit op het zuiden en is daardoor uitgesproken zonnig, met veel rode banen en weinig drukte. Het seizoen loopt van half december tot eind maart, dagelijks van negen tot half vijf. Je rijdt met de auto tot in het dorp bij het dalstation, geen kabelbaan vooraf nodig. Vanaf de pistes zie je bij helder weer de Dom, het Matterhorn en het Weisshorn tegelijk.

De sleebaan loopt zeven kilometer van Giw op 1.976 meter terug naar het dorp op 1.340 meter. Wat hem bijzonder maakt is de vaste vrijdagavond: dan gaat de lift extra open, wordt er boven fondue geserveerd en daal je daarna in het donker af met lampjes. Sleeën zijn ter plaatse te huur. Voor gezinnen is het een uitje dat de kinderen zich het langst herinneren. Reserveren voor de fondue is aan te raden, want de plekken zijn beperkt.

Visperterminen onderhoudt vier geprepareerde winterwandelroutes, waarvan de Panoramaweg de beste is. Hij loopt boven de tweeduizend meter over een zonnige helling en kost ongeveer tweeënhalf tot drie uur. Onderweg staan Dom, Matterhorn, Weisshorn en Bietschhorn tegelijk in beeld, iets wat je op deze afstand van het chalet nergens anders zo compleet krijgt. Het pad is gewalst, dus gewone winterschoenen volstaan. Neem een verrekijker mee.

De Reblehrpfad klimt in 7,8 kilometer en 771 hoogtemeters van Visp naar Visperterminen, dwars door de hoogste aaneengesloten wijngaard van Europa. De terrassen reiken van 650 tot 1.150 meter en worden nog altijd met de hand bewerkt. Onderweg leggen borden uit hoe de Heida-druif, elders Savagnin Blanc geheten, hier al eeuwen groeit. Reken op ongeveer tweeënhalf uur omhoog; terug kun je de bus nemen. Boven wacht de St. Jodernkellerei voor een proeverij.

Vanaf het bergstation Giw suist een trottinett-afdaling van zeven kilometer naar het dorp, voor twaalf frank per rit. Je krijgt boven een step met stevige remmen mee en rolt over de alpenweg naar beneden zonder ook maar één keer te trappen. In 2026 draait het van half juni tot half oktober. Kinderen vanaf een jaar of tien kunnen zelfstandig mee. Meerdere ritten achter elkaar is gebruikelijk, want de lift brengt je gewoon weer omhoog.

De St. Jodernkellerei is een coöperatie van meer dan vijfhonderd wijnboeren die jaarlijks ruim vierhonderdduizend flessen produceert. Het paradepaardje is de Heida Veritas, gemaakt van stokken die de druifluisplaag van de negentiende eeuw overleefden en dus op eigen wortel staan. Daarnaast zijn er de frisse Heida Melodie en een op eikenhout gerijpte barrique. Proeven kan het hele jaar door. Wie iets mee naar huis wil nemen dat echt uit deze streek komt, koopt hier.

De Giw Enduro is de serieuze afdaling van het gebied, met twaalfhonderd hoogtemeters bergaf vanaf het bergstation. Wie het rustiger wil houdt het bij de Heida Loop van ongeveer tweeënhalf uur of de Bodmer Loop. De routes lopen over alpenwegen en smalle paden door de wijnterrassen, met veel wisseling in ondergrond. De stoeltjeslift neemt fietsen mee. Het is een van de weinige plekken waar je een afdaling begint tussen de wijnstokken en eindigt met een glas van diezelfde druif.

Vanaf Fiescheralp brengt een pendelbaan je naar het bergstation op 2.869 meter; een korte wandeling voert door naar de echte top op 2.926 meter. Van daar ligt de Aletschgletsjer in zijn volle lengte voor je: twintig kilometer ijs, tot achthonderd meter dik bij de Konkordiaplatz, met het Jungfraujoch aan de horizon. Er staan veertig vierduizenders in beeld. Geen ander uitzichtpunt in de streek komt hierbij in de buurt. Goed om te weten: de pendelbaan wordt vervangen, met heropening voorzien in december 2028.

De klettersteig op het Eggishorn meet 1,4 kilometer met 145 hoogtemeters en wordt ingeschaald op K2 tot K3, wat neerkomt op middelzwaar. Je hangt de hele route aan een staalkabel met tussenankers en klimt over ijzeren beugels langs de rotswand, met de gletsjer permanent onder je. Reken op ongeveer drie uur. Set met helm, gordel en klemmen is verplicht en in het gebied te huur. Voor wie het nog niet eerder deed is een gids sterk aan te raden.

Van juni tot oktober worden begeleide tochten over de Grote Aletschgletsjer aangeboden, van één tot twee dagen en vanaf ongeveer 99 frank. Je loopt aan het touw met stijgijzers over het ijs, langs spleten en smeltwaterstromen, een landschap dat je van een uitzichtpunt niet kunt bevatten. Een gids is verplicht, want de gletsjer is nergens zonder begeleiding begaanbaar. Bij de tweedaagse variant overnacht je in een berghut. Dit is de meest ingrijpende ervaring die de Aletsch Arena te bieden heeft.

De Gogwärgiweg daalt in 6,5 kilometer van Fiescheralp naar Fiesch en doet er ongeveer tweeënhalf uur over, met ruim elfhonderd hoogtemeters afdaling. Onderweg staan tien themastations over de Gogwärgi, de kabouters uit de lokale sagen, waardoor kinderen blijven doorlopen zonder dat je hoeft te onderhandelen. Het pad loopt door bos en over alpenweiden. Je gaat met de gondel omhoog en loopt naar beneden, wat de zwaarte beperkt. Aan het eind sta je gewoon weer bij de auto.

Met bijna elf kilometer en 1.162 hoogtemeters is dit de langste sleebaan van de Aletsch Arena. De route loopt van Fiescheralp via het Laxerwald helemaal naar het dorp Lax in het dal. Je zit al gauw een half uur op de slee, dus het is een echte afdaling en geen rondje. Onderweg wisselt open terrein af met bosgedeelten. Terug naar Fiesch gaat met de trein of bus, wat de logistiek eenvoudig houdt.

In het dal bij Fiesch ligt een klimpark met zes parcours in oplopende moeilijkheid plus een tokkelbaan. Omdat het beneden in het dorp ligt hoef je er geen kabelbaan voor te nemen, wat het een goede uitwijkoptie maakt als het boven mist. Kinderen kunnen vanaf de lagere parcours instappen, ouders klimmen ernaast in de hogere. Materiaal en instructie zijn inbegrepen. Reken op twee tot drie uur.

Het hoogteroutepad van Fiescheralp naar Riederalp meet ruim negen kilometer met 343 hoogtemeters en kost ongeveer drie kwartier over de drie uur. Het loopt de hele weg boven de tweeduizend meter langs de flank van de berg, met permanent zicht over het Rhônedal. Het pad wordt geprepareerd, dus sneeuwschoenen zijn niet nodig. Onderweg passeer je Bettmeralp, waar je kunt afhaken of doorlopen. Terug ga je met de kabelbaan en de trein, de dorpen zijn onderling goed verbonden.

Het skigebied ligt tussen 1.560 en 2.560 meter en wordt bediend door twee stoeltjesliften en twee skiliften; de bergbaan zelf spreekt van ruim vijfendertig pistekilometers. Het is een zonnig, overzichtelijk gebied dat vooral op gezinnen mikt, met de Snow & Bike School en het Kids Hasenland vanaf vier jaar. Het seizoen loopt van half december tot eind maart. Je parkeert bij het dalstation Fürgangen en gaat met de kabelbaan uit 1956 in vier minuten omhoog, want het dorp is autovrij.

De sleebaan van 3,4 kilometer start bij middenstation Fleschen en is dagelijks van twaalf tot vier uur open. Daarna gaat de verlichting aan en is nachtsleeën tot acht uur 's avonds gratis, wat in de Alpen zeldzaam is. Sleehuur kost twintig frank per dag. De baan is breed en niet steil, dus ook met jongere kinderen goed te doen. Het gedeelte in het donker onder de lampen is voor de meeste gasten het hoogtepunt van de dag.

Het bikepark telt in 2026 zeven trails in uiteenlopende moeilijkheid en draait van mei tot oktober. Bij het dalstation ligt bovendien een gratis toegankelijke pumptrack waar kinderen zonder liftkaart terechtkunnen. De trails variëren van vloeiende flowlines tot technischer werk met wortels en stenen. De stoeltjeslift neemt fietsen mee, dus je kunt de hele dag afdalen. Materiaal en beschermers zijn ter plaatse te huur.

De Goms Bridge is 280 meter lang en verbindt sinds 2015 Fürgangen met Mühlebach, hoog boven de kloof van de jonge Rhône. Hij is het hele jaar toegankelijk en zelfs rolstoeltoegankelijk, wat voor een hangbrug van deze lengte uitzonderlijk is. Het loopvlak beweegt merkbaar, vooral in de wind. Aan de overkant ligt Mühlebach, een van de best bewaarde houten dorpjes van het Goms. Parkeren kan bij het dalstation Fürgangen.

De Aspi-Titter-brug hangt 160 meter lang en 120 meter hoog boven de Weisswasserkloof en is open van 1 juli tot 31 oktober. Anders dan de Goms Bridge bereik je hem alleen te voet, wat de oversteek een stuk avontuurlijker maakt. De brug ligt in het gebied dat grenst aan het UNESCO-werelderfgoed Jungfrau-Aletsch. Onder je stort het water door een smalle kloof. Combineer hem met de Goms Bridge voor een dag met twee hangbruggen.

De Zevenmerenroute rijgt de bergmeren boven Bellwald aan elkaar, waaronder de Wirbulsee, de Lengsee en de Spilsee. Elk meertje ligt in een eigen kom en heeft een andere kleur, afhankelijk van diepte en ondergrond. De route is een volle dagwandeling met stevige hoogtemeters, maar je kunt hem afsnijden door bij een van de meren te keren. Onderweg heb je zicht op de Fieschergletsjer. Neem eten mee, want boven is niets te koop.

De Stoneman Glaciara is een gemarkeerde langeafstandsroute van 65 kilometer met 3.150 hoogtemeters die in Bellwald begint. Je kunt hem in één zware dag doen of over twee tot drie dagen verdelen met overnachtingen onderweg. De route loopt over de kam langs het Eggishorn en het Bettmerhorn en passeert twee hangbruggen. Deelnemers verzamelen stempels bij controleposten en krijgen bij voltooiing een trofee. Voor geoefende wandelaars is dit de mooiste meerdaagse tocht van de regio.

Negentien pistekilometers tussen 1.230 en 2.443 meter met zeven installaties, waarvan tien kilometer als makkelijk staat aangemerkt, een uitgesproken gezins- en beginnersgebied. In de winter is het doorverbonden met Eischoll via de Skilift Strygge-Erez, waarmee het totaal op ongeveer vijfendertig kilometer komt. Voor wie het scherper wil loopt er een zwarte piste van de Brandalp terug naar het dorp. Het gebied hoort bij de Magic Pass. Je rijdt er in een half uur naartoe, of neemt de kabelbaan vanaf Raron.

Blitzen is de lokale naam voor afdalen op een tobogganslee vanaf de Brandalp naar het dorp. Het gaat op eigen risico en is ook tijdens het nachtskiën toegestaan, wat betekent dat je in het donker onder de pistelampen naar beneden kunt. De sleeën zijn laag en snel, dus het is meer sport dan uitje. Voor kinderen is er de rustigere variant overdag. Materiaal huur je bij het dalstation.

Bij Unterbäch ligt een aangelegd meer van ongeveer duizend vierkante meter waar je kunt zwemmen, met sanitair, douches en gratis wifi eromheen. Er zijn vijf camperplekken die via een app op volgorde van aankomst te reserveren zijn. Het water is aangenaam op warme dagen en de weide eromheen is vlak en schaduwrijk. Het park is het hele jaar toegankelijk, al is zwemmen alleen in de zomer aantrekkelijk. Een goede tussenstop op weg terug van een wandeling.

De Detektiv-Trail is een speurtocht langs een wandelroute waarbij kinderen onderweg aanwijzingen verzamelen en een raadsel oplossen. Het is precies lang genoeg om een ochtend te vullen zonder dat er geklaagd wordt over lopen. De route is vlak tot licht heuvelend en goed gemarkeerd. Deelnamemateriaal haal je bij het toeristenbureau in het dorp. Voor gezinnen met kinderen tussen de zes en twaalf is dit de beste introductie tot bergwandelen die de streek te bieden heeft.

Vanaf de Brandalp rol je met een trottinett over de alpenweg terug naar het dorp. Steppen zijn bij het bergstation te huur en hebben brede banden en goede remmen, dus je hoeft geen ervaring te hebben. De afdaling gaat door open weiland met uitzicht over het Rhônedal richting Raron. Onderweg zijn er plekken om te stoppen en te kijken. Combineer het met een wandeling omhoog, of neem gewoon de lift.

Ginals is een werkende alp waar in de zomer nog altijd kaas wordt gemaakt. Er is geen restaurant, alleen een luik waar wandelaars verse alpenkaas, drinken en wat te eten kunnen kopen. Juist dat maakt het bijzonder: je staat op een echte alm en niet op een terras. De wandeling erheen loopt vanaf Unterbäch omhoog door weiland en bos. Neem contant geld mee, want pinnen gaat er niet.

Deze rondwandeling verbindt Unterbäch met de Eischollalp en loopt over het zonneterras met vrij zicht op het Bietschhorn aan de overkant. Het is een halve dag lopen over goed begaanbare paden, deels langs oude suonen. Onderweg passeer je alpenweiden waar in de zomer nog vee staat. De route is een klassieker in de Augstbordregion en verbindt de twee buurdorpen die in de winter ook hun skigebieden delen. Een gratis regiobus brengt je desgewenst terug.

Meer dan honderd kilometer loipe loopt door de vlakke dalbodem van Oberwald tot Niederwald, met een dagpas vanaf zeven frank. De Rottenloipe meet 19,56 kilometer en is makkelijk; de Hangloipe van 21,49 kilometer klimt de flank op en is een stuk zwaarder. Daarnaast zijn er een zonnige loipe naar Münster, een trainingslus en een wedstrijdloipe. Klassiek en skating hebben overal eigen sporen. Het Goms geldt als het beste langlaufgebied van Zwitserland, en op een heldere januaridag begrijp je meteen waarom.

De Gommerlauf is de grote langlaufwedstrijd van het dal en beleeft eind februari 2027 zijn vierenvijftigste editie. De hoofdafstand is een skimarathon van 42 kilometer met start en finish bij het Nordic Centre in Geschinen, maar er zijn ook kortere klassieke en vrije-techniekafstanden, een Schnupperlauf voor beginners en een Mini-Gommerlauf voor kinderen. Het hele dal loopt uit om te kijken. Ook als je niet meedoet is het een goede reden om die dag naar het Goms te rijden.

Tussen Ulrichen en Obergesteln ligt een verlichte loipe van 4,45 kilometer waar je tot in de avond kunt langlaufen. In een dal waar de zon in december al om drie uur achter de bergen verdwijnt is dat geen luxe maar een uitkomst. De lus is vlak en loopt langs de rivier. Omdat het donker is en de lampen alleen het spoor verlichten, voelt het heel anders dan overdag. Een van de aardigste avondactiviteiten van de hele streek.

Het Goms telt tien sleebanen verspreid over de dorpen, van een oefenhelling van vijftig meter tot de Rhonequelle-afdaling bij Oberwald van 3,1 kilometer. Bij Geschinen ligt een baan van een kilometer die goed werkt voor jonge kinderen. Omdat de banen bij de dorpen liggen hoef je er geen liftkaart voor te kopen. Sleeën zijn plaatselijk te huur. Het is de goedkoopste manier om een middag sneeuwplezier te hebben.

Van de acht gemarkeerde sneeuwschoenroutes in het Goms is de Galmihornhütte Trail de mooiste en de zwaarste: 9,59 kilometer met 723 hoogtemeters, goed voor viereneenhalf uur. De route klimt uit het dal de flank op naar de berghut, met steeds ruimer zicht over de vallei. Het is een serieuze tocht waarvoor je conditie en tijd moet meebrengen. Vertrek vroeg en controleer het lawinebulletin. Voor wie iets korters zoekt zijn er zeven andere routes.

De Rottenweg volgt de Rhône, hier nog Rotten geheten, over bijna twintig kilometer van Oberwald naar Niederwald, en is zowel in de zomer als in de winter begaanbaar. Het pad is vlak en breed genoeg voor een kinderwagen of een fiets, wat het tot een van de weinige echt toegankelijke bergwandelingen maakt. Onderweg passeer je alle dorpen van het dal, dus je kunt op elk punt instappen of afhaken en de trein terug nemen. In de winter wordt het pad geprepareerd. Reken op vijfeneenhalf uur voor de hele route.

Vanaf de Furkapas op 2.235 meter loopt een route van 3,64 kilometer naar de Rhonegletsjer, de bron van de rivier die uiteindelijk in de Middellandse Zee uitmondt. De wandeling kost ongeveer twee uur en daalt netto ruim driehonderd meter. Bij het gletsjerfront is een ijsgrot in het ijs uitgehakt die je kunt binnenlopen. De pas is alleen in de zomer open, ruwweg van juni tot oktober. Combineer de rit met de Grimsel- of Nufenenpas voor een van de mooiste dagritten van Zwitserland.

Bij Ulrichen hangt de Bodmer-brug over de rivier, een voetgangershangbrug die deel uitmaakt van het wandelnetwerk van het dal. Hij is vanaf het dorp in korte tijd te bereiken en vraagt geen klimwerk, dus ook met kinderen goed te doen. De brug beweegt genoeg om spannend te zijn zonder eng te worden. Eromheen liggen vlakke wandelpaden langs de Rhône. Een geschikte activiteit voor een halve dag of als tussenstop.

De Dampfbahn Furka-Bergstrecke rijdt in de zomer over achttien kilometer historische smalspoorlijn van Oberwald naar Realp, dwars over de Furka. De locomotieven zijn meer dan honderd jaar oud en worden door vrijwilligers onderhouden en gestookt. De lijn klimt tot boven de tweeduizend meter met tandradgedeelten op de steilste stukken. Onderweg heb je zicht op de Rhonegletsjer. Kaarten moeten ruim van tevoren worden geboekt, want het aantal ritten is beperkt.

Naast het langlaufen heeft het Goms drie kleine skiliften bij Oberwald, Münster-Geschinen en Gluringen, plus een snowpark. Bij Münster-Geschinen is er wekelijks avondskiën op de verlichte piste. Het zijn geen gebieden voor een hele week, maar wel ideaal om kinderen te leren skiën zonder de drukte en de prijzen van de grote resorts. De liften liggen praktisch in de dorpen. Voor een middagje na het langlaufen is het precies genoeg.

Vijftien pistekilometers tussen 1.260 en 2.200 meter met drie liften, in de winter doorverbonden met Unterbäch tot ongeveer vijfendertig kilometer. Het is uitgesproken kleinschalig en rustig, wat het bij uitstek geschikt maakt voor kinderen die net beginnen of voor een dag waarop je nergens in de rij wilt staan. Het gebied hoort bij de Magic Pass. Er is een eigen skischool met groeps- en privélessen. Je rijdt erheen over een smalle bergweg, of neemt de kabelbaan vanaf Raron.

Op vrijdag- en zaterdagavond gaat tussen half zeven en half tien de verlichting aan op de piste van Strygge naar het dorp. Skiën in het donker onder de lampen is een heel andere ervaring dan overdag: de piste is leger, de sneeuw harder en het uitzicht op de lichtjes in het dal beneden hoort erbij. Het is een van de weinige plekken in de omgeving waar dit structureel wordt aangeboden. Warm aankleden is wel raadzaam. Ook sleeën kan op dezelfde baan.

De sleebaan meet drie kilometer van Strygge terug naar het dorp en is daarmee kort genoeg om meerdere keren achter elkaar te doen. Bij het dalstation zijn Ghosky-sleeën te huur, een stuurbaar model dat ook voor volwassenen prettig rijdt. De baan is breed en niet steil. Op de avonden dat er nachtskiën is, is ook de sleebaan verlicht. Voor gezinnen met jonge kinderen is dit een van de toegankelijkste sleebanen van de streek.

De Lufu Trail daalt vanaf het bergstation van de kabelbaan terug naar Raron en is als middelzwaar aangemerkt. De Lunggi Trail loopt de andere kant op richting Steg en Gampel en is een vloeiende singletrail die aansluit op het netwerk van het Moosalp-plateau. Samen leveren ze een dag rijden op zonder dat je hoeft te klimmen, want de kabelbaan neemt fietsen mee. Het terrein is afwisselend met bos, weiland en losse rotspartijen. Materiaal is in het dal te huur.

Over de Milibach hangt een voetgangersbrug die deel uitmaakt van het wandelnetwerk rond Eischoll. Hij is korter dan de grote hangbruggen van het Goms, maar ligt fraai in het bos boven de beek en vraagt geen lange aanloop. De route ernaartoe is met kinderen goed te doen. Combineer hem met een van de themapaden in de buurt voor een middagwandeling. Onderweg passeer je oude suonen die nog altijd water voeren.

De Wildscheunen zijn historische stalschuren die door vrijwilligers uit het dorp zijn omgebouwd tot kleine natuurbelevingsruimtes. Elke schuur behandelt een ander onderwerp uit de bergnatuur eromheen, van insecten tot waterhuishouding. Ze liggen langs een wandelroute, dus je loopt er vanzelf langs. Het is een project dat volledig uit de gemeenschap zelf is voortgekomen, wat je aan de uitvoering merkt. Bijzonder aardig met kinderen, en gratis toegankelijk.

De kabelbaan klimt in acht minuten van 645 meter bij Raron naar 1.217 meter bij Eischoll, met twee cabines voor tien personen en een capaciteit van zestig personen per uur. Een enkele rit kostte in het seizoen 2025/26 6,40 frank voor volwassenen. Hij rijdt het hele jaar volgens dienstregeling en is daarmee een alternatief voor de smalle bergweg. In de zomer draait de sportbaan van eind juni tot half augustus dagelijks van tien tot vijf. Handig als je liever niet zelf de haarspeldbochten rijdt.

Vierenveertig pistekilometers tussen 1.619 en 2.864 meter met tien liften, waarvan negen kilometer makkelijk, 33 kilometer middelzwaar en twee kilometer zwaar. Die verdeling verklaart waarom Grächen bekendstaat als familiegebied: er is veel comfortabel rood terrein en weinig waar je van schrikt. De Hannigalpbahn brengt je naar het tussenstation op 2.114 meter, het hart van het gebied. Het dorp ligt op een breed zonneterras en is grotendeels autoluw. Vanaf Ried-Brig rijd je er in ongeveer vijfendertig minuten naartoe via Visp en St. Niklaus.

Vanaf de Hannigalp loopt een sleebaan terug naar het dorp, met sleeverhuur bij het dalstation. De baan daalt door bos en over open hellingen en is met de kabelbaan zo vaak te herhalen als je wilt. Voor gezinnen is het een goede afwisseling op een skidag, en voor wie niet skiet een volwaardig alternatief. Warme kleding en handschoenen zijn geen overbodige luxe. Het bergrestaurant boven zorgt voor de pauze halverwege.

Grächen onderhoudt meer dan 38 kilometer geprepareerd winterwandelpad en 23 kilometer sneeuwschoenroute. De bekendste sneeuwschoentocht is de Königsroute van de Hannigalp naar het Wannihorn, die ongeveer anderhalf uur kost. Voor wie liever gewoon loopt is de route naar Bärgji met bergrestaurant een goede keuze. De paden liggen op het zonneterras en vangen daardoor veel licht. Sneeuwschoenen zijn in het dorp te huur.

Deze hoogteroute verbindt het Mattertal met het Saastal en is een veeleisende dagtocht die van juni tot oktober begaanbaar is. Je loopt hoog langs de flank, onderweg over een houten voetbrug boven de Schweibbach, en daalt uiteindelijk af naar Saas-Fee. Reken op een volle dag met stevige hoogtemeters en zorg dat je vroeg vertrekt. Terug gaat met het openbaar vervoer via Visp. Voor geoefende bergwandelaars is dit een van de mooiste dagtochten van de hele regio.

Bij de Hannigalp ligt een themapad met dertig vraagtekens langs de route, elk met een QR-code die naar een vraag en een antwoord leidt. Het is bedoeld voor alle leeftijden en werkt verrassend goed om kinderen aan het lopen te houden. De route is een rondje, dus je eindigt weer bij het bergstation. Het terrein is licht heuvelend en goed begaanbaar. Neem een telefoon met voldoende batterij mee.

Grächen heeft een Flowtrail voor wie soepel wil afdalen, de Mattsand Enduro voor technischer werk en de Gspon Panorama voor uitzicht. Daarnaast loopt hier een etappe van de Valais Alpine Bike Tour, die tot 2.005 meter klimt en deel uitmaakt van een route van twee weken. De kabelbaan neemt fietsen mee. Het terrein is afwisselend, met bos, alpenweide en rotsachtige passages. Verhuur en begeleiding zijn in het dorp geregeld.

Bij Grächen kun je een dagtocht maken met lama's, die je aan een lijn meeneemt over de bergpaden. De dieren dragen de bagage en bepalen grotendeels het tempo, wat de wandeling opvallend ontspannen maakt. Het is vooral met kinderen een succes, omdat er onderweg altijd iets gebeurt. Vooraf krijg je uitleg over hoe je met de dieren omgaat. Boeken gaat via het toeristenbureau van Grächen en moet ruim van tevoren.

Afhankelijk van de telling zesentwintig tot vierendertig pistekilometers met acht liften, van het dalstation op 1.559 meter tot het bergstation op ruim drieduizend meter. Het accent ligt op rode banen met flinke hoogteverschillen, en door de hoogte is de sneeuw betrouwbaar. Het seizoen loopt doorgaans van rond twintig december tot begin april. Anders dan Saas-Fee is Saas-Grund gewoon met de auto tot aan het dalstation bereikbaar. Onderweg naar boven kijk je recht tegen de Weissmies aan.

Met elf kilometer is dit een van de langste sleebanen van de streek: van Kreuzboden op 2.400 meter helemaal terug naar het dal. Een dagpas kost 45 frank voor volwassenen en 26 voor kinderen, sleehuur tien frank. De afdaling duurt goed een half uur en voert door wisselend terrein. Bij de dorpslift Ziebel kun je 's avonds voor vijf frank per rit nachtsleeën. Voor gezinnen is dit een volwaardig alternatief voor een skidag.

Vanaf het bergstation Hohsaas vertrekt onder begeleiding een tocht over de Triftgletsjer, ongeveer tweeënhalf uur lang, elke woensdag om half twee of op aanvraag. Je loopt aan het touw over een spleetrijke gletsjer op ruim drieduizend meter, in een landschap dat je vanaf de piste alleen van een afstand ziet. De prijs begint rond 550 frank voor een groep van één tot drie personen. Uitrusting wordt geleverd. Het is een ervaring die in de meeste skigebieden simpelweg niet wordt aangeboden.

Dit wandelpad daalt van Hohsaas terug naar Saas-Grund op 1.559 meter en dankt zijn naam aan de achttien vierduizenders die je onderweg kunt aanwijzen. Bij elk uitzichtpunt staat aangegeven welke top je ziet, van het Fletschhorn tot de Dufourspitze. Het is een afdaling, dus de kabelbaan doet het zware werk. Het pad is goed gemarkeerd maar op sommige plaatsen steenachtig. Op een heldere dag is dit het beste overzicht van het Saastal dat je te voet kunt krijgen.

Vanaf Hohsaas klim je in ongeveer vier uur naar de top van de Weissmies op ruim vierduizend meter, over de Triftgletsjer en de zuidwestrug. Het is een van de toegankelijkere vierduizenders van het Wallis, maar de gletsjer is spleetrijk en een gids wordt sterk aangeraden. Hellingen lopen tot ongeveer veertig graden op. De eerste beklimming dateert van 1855. Voor wie ooit een vierduizender wil doen, is dit een van de logischste eerste keuzes.

De klettersteig van het Jägihorn heeft sinds 2016 een eigen hangbrug halverwege de route, wat hem tot een van de meer spectaculaire van het Wallis maakt. Je klimt langs staalkabels en beugels door de rotswand met vrij zicht op het Saastal. Begeleide tochten worden aangeboden vanaf ongeveer driehonderd frank. Set met helm, gordel en klemmen is verplicht. Enige klimervaring en een goede conditie zijn nodig.

Bij het tussenstation Kreuzboden op 2.400 meter ligt een belevingspad van twaalfhonderd meter met waterspelletjes langs de Kreuzbodensee, precies wat je nodig hebt als de kinderen genoeg hebben van gewoon lopen. Vanaf hetzelfde punt loop je in ongeveer een uur naar de Weissmieshütte op 2.726 meter, een berghut die uitdrukkelijk als kindvriendelijk wordt aangeprezen. Boven kun je eten en desgewenst overnachten. Het pad erheen is kort en goed te doen. Een van de best geregelde bergdagen met gezin in de omgeving.

Saas-Fee zelf telt honderd pistekilometers; tel je Saas-Grund en Saas-Almagell erbij dan kom je op honderdvijftig, tussen 1.500 en 3.600 meter. Door de gletsjer is de sneeuwzekerheid hier onder de beste van de Alpen, ook in een magere winter. Er is een funpark bij Morenia en er zijn brede rode banen vanaf de hoogste stations. Het dorp is autovrij: je parkeert in de garage aan de rand en loopt of neemt een elektrotaxi. Achttien vierduizenders staan als een hoefijzer om het dal.

De Metro Alpin is de hoogste ondergrondse kabelspoorweg ter wereld en boort van Felskinn op drieduizend meter dwars door de berg omhoog naar Mittelallalin op 3.500 meter. Boven draait het hoogstgelegen draairestaurant ter wereld één keer per uur rond, zodat je onder het eten het hele panorama langs ziet komen. In 2026 rijdt de metro van 20 juni tot 31 oktober; in de winter hoort hij bij het skigebied. De hele reis vanaf het dorp duurt ongeveer veertig minuten. Ook wie niet skiet kan hier gewoon naar boven.

Op de Allalin- en Feegletsjer liggen twintig pistekilometers waar in de zomer geskied kan worden, een van de weinige plekken in de Alpen waar dat nog kan. Internationale skiteams komen hier trainen, dus de kwaliteit van de preparatie is hoog. In 2026 rijdt de Metro Alpin van 20 juni tot 31 oktober en de Alpin Express van 18 juli tot 31 oktober, dagelijks van zeven tot vier uur, met de laatste opgang om kwart voor vier. Vroeg beginnen is verstandig, want tegen de middag wordt de sneeuw zacht. Skiën in een T-shirt in augustus blijft een merkwaardige ervaring.

De Feeblitz haalt tot veertig kilometer per uur en heeft naar eigen zeggen de steilste rodellift van de Alpen, het stuk omhoog is bijna net zo spannend als de afdaling. In 2026 is de baan open van 20 juni tot 25 oktober. Een rit kost 7,50 frank voor volwassenen en 5,50 voor kinderen tussen de acht en zestien. Je bepaalt zelf je snelheid met een hendel, dus voorzichtige en roekeloze passagiers kunnen allebei terecht. Bijna niemand doet er maar één rit.

Bij Spielboden op 2.488 meter zijn de marmotten zo aan mensen gewend dat ze vlak bij het pad komen. Kinderen kunnen ze van dichtbij zien zonder verrekijker, wat elders in de Alpen zelden lukt. Voeren is niet de bedoeling en ook niet nodig, ze komen toch wel. Vanaf Spielboden loop je door naar Längfluh op 2.868 meter, waar een gletsjerrestaurant met uitzicht op de ijsval ligt. De kabelbaan brengt je in beide richtingen.

Van juni tot september worden begeleide gletsjertochten aangeboden van Längfluh op 2.868 meter naar Panorama Point op drieduizend meter. Je loopt aan het touw met stijgijzers over de Feegletsjer, langs spleten en ijsformaties, in drie tot vier uur. De prijs loopt van ongeveer 190 tot 680 frank, afhankelijk van de groepsgrootte. Uitrusting wordt geleverd en ervaring is niet vereist, wel een redelijke conditie. Het is de veiligste manier om te zien hoe een gletsjer er van dichtbij uitziet.

Het Saastal heeft drie sleebanen van uiteenlopende lengte: Kreuzboden met elf kilometer, Hannig met zes en Furggstalden met drie. Daarmee is er voor elk niveau en elke leeftijd wel iets passends. Een pas begint rond dertig frank voor volwassenen, sleehuur komt daarbij. De banen worden geprepareerd en zijn 's avonds deels verlicht. Voor gezinnen die niet de hele week willen skiën is dit een volwaardige tweede activiteit.

De kabelbaan naar de Hannig zet je op 2.336 meter af, waar een sprookjespad naar beneden loopt met figuren en verhalen langs de route. Het is opgezet voor jonge kinderen en werkt precies zoals bedoeld: er wordt niet geklaagd over lopen. Het pad daalt gestaag, dus je gaat omhoog met de lift en loopt naar beneden. Bij het bergstation is een restaurant met een groot terras. Ook een geschikte optie op een dag dat de gletsjer in de wolken hangt.

Op Mittelallalin, op 3.500 meter, kun je met een VR-bril een virtuele vlucht over het gletsjerlandschap maken. Een sessie duurt ongeveer een kwartier en er kunnen maximaal negen mensen tegelijk mee. Volwassenen betalen twintig frank, kinderen twaalf, en het draait dagelijks van negen tot drie vanaf 20 juni 2026. Het is een merkwaardige combinatie, virtuele bergen terwijl de echte buiten liggen, maar met kinderen werkt het uitstekend. Handig als het boven mist en het uitzicht toch wegvalt.

Veertig pistekilometers volgens de bergbaan zelf, tussen 1.403 en 3.100 meter, met een kabelbaan, een gondel, twee stoeltjesliften, een skilift en twee kindertapijten. Vier van de twaalf pistes zijn zwart, dus dit is geen gebied dat zich alleen op beginners richt. Het hoogste punt is de Hockenhorngrat, wat het tot laat in het seizoen sneeuwzeker maakt. Vanaf Wiler brengt een kabelbaan voor honderd personen je omhoog. Het gebied hoort bij de Magic Pass.

Tussen Lichtmis begin februari en de dinsdag voor Aswoensdag trekken de Tschäggättä door de dorpen van het Lötschental: figuren in grof houtgesneden maskers, bontvellen en zware koeienbellen. Elk masker is met de hand gesneden en uniek. Het gebruik bestaat nergens anders in Zwitserland en is nooit voor toeristen bedacht, het is simpelweg nooit opgehouden. Toeschouwers worden achtervolgd en met sneeuw ingewreven, dus houd afstand als je dat liever niet hebt. Het is de meest authentieke wintertraditie die je in de omgeving kunt meemaken.

De sleebaan meet 5,3 kilometer met 525 hoogtemeters en doet er ongeveer twintig minuten over. Hij staat als makkelijk aangemerkt, wat hem geschikt maakt voor gezinnen met kinderen die nog niet eerder op een slee hebben gezeten. Je gaat met de kabelbaan omhoog en glijdt terug naar Wiler, zo vaak als je wilt. Sleeën zijn bij het dalstation te huur. Onderweg heb je zicht over het dal en de traditionele houten dorpen beneden.

De Höhenweg loopt in 9,4 kilometer van de Lauchernalp naar de Fafleralp en kost ongeveer tweeënhalf tot drie uur. Het pad blijft hoog op de zonzijde van het dal, met permanent zicht op het UNESCO-gebied Jungfrau-Aletsch-Bietschhorn aan de overkant. Er zijn nauwelijks hoogtemeters, wat de tocht toegankelijker maakt dan de afstand doet vermoeden. Wie meer wil loopt de variant naar Jeizinen van 17,2 kilometer in bijna zes uur. Terug gaat met de postbus door het dal.

De Loichitrail is met twee kilometer en ongeveer acht minuten rijden een korte, intensieve afdaling. De Bietschhorn Trail meet 13,6 kilometer met 376 hoogtemeters klimwerk en is een volwaardige tocht met uitzicht op de berg waar hij naar genoemd is. Beide zijn goed gemarkeerd. De kabelbaan neemt fietsen mee, wat de klim optioneel maakt. Het dal is rustig, dus je deelt de paden met weinig anderen.

Het museum in Kippel toont het werk van schilder Albert Nyfeler, die het dagelijks leven in het dal in de eerste helft van de twintigste eeuw vastlegde, plus een collectie Tschäggättä-maskers en gebruiksvoorwerpen. Entree kost zes frank voor volwassenen en één frank voor kinderen. In de zomer is het dagelijks open behalve op maandag, van twee tot zes. Het is klein en in een uur te doen. Een goede plek om te begrijpen waarom dit dal zo lang op zichzelf stond.

Een gids neemt je mee langs de kerk, het museum en de plekken waar de sagen van het dal zich afspelen. De dorpen Kippel, Wiler, Ferden en Blatten hebben hun traditionele houtbouw grotendeels bewaard, met stallen op stenen palen tegen de muizen. Aanmelden is verplicht, want de rondleidingen worden op afspraak gehouden. Het duurt ongeveer anderhalf uur. Voor wie iets van de streek wil begrijpen in plaats van alleen te kijken, is dit goed bestede tijd.

Vijfentwintig pistekilometers tussen 1.476 en 2.532 meter, verdeeld over tien kilometer blauw, tien rood en vijf zwart, met zeven installaties waaronder een stoeltjeslift. Veertien sneeuwkanonnen en vier pistenmachines houden het gebied sneeuwzeker. Een dagkaart kostte in 2025/26 53 frank en de Magic Pass geldt hier sinds 2023. Vanaf de pistes zie je het Bietschhorn, de Mischabelgroep, de Weisshorngroep en de Dom. Het gebied draait op een handvol vaste medewerkers plus vrijwillige gepensioneerden, dat merk je aan de sfeer.

De Moosalp biedt nachtskiën op verlichte pistes, wat de skidag met een paar uur verlengt zonder dat je vroeg op hoeft. Daarnaast kun je meerijden in de pistenbully die 's avonds de banen prepareert, vanuit de cabine zie je hoe het werk gaat en hoe steil de hellingen eigenlijk zijn. Beide moeten vooraf worden geregeld bij de bergbaan. Voor kinderen is het meerijden vrijwel altijd het hoogtepunt van de week. Kleed je warm aan, want stilzitten in de kou valt tegen.

Op het hoogplateau rond de pashoogte ligt ongeveer acht kilometer loipe, op een hoogte waar de sneeuw lang blijft liggen. Het terrein is open, dus je langlauft met vrij zicht op de vierduizenders aan de overkant van het dal in plaats van tussen de bomen. Het is een overzichtelijk netwerk, geen dagtocht, maar precies goed voor een ochtend. Materiaal is in de dorpen te huur. Combineer het met een middag skiën op dezelfde pas.

De sleebaan loopt van de Bürchner Alp terug naar het dorp en is een van de vaste winteractiviteiten van de regio. Hij is overzichtelijk van lengte, dus goed te combineren met andere dingen op dezelfde dag. Sleeën zijn ter plaatse te huur. In het kindergebied Bodmen ligt daarnaast MoosAlbi's Kinderparadies met een eigen lift, speciaal voor de allerkleinsten. Samen maken ze de Moosalp tot een uitgesproken gezinsbestemming.

De Magic Moos Tour is een GPS-speurtocht via een app, met varianten vanaf Bürchen, vanaf Törbel en als rondwandeling over het plateau. Onderweg lossen kinderen opdrachten op die aan de plek zijn gekoppeld, waardoor ze vanzelf blijven doorlopen. De app is gratis en werkt ook zonder bereik als je de route vooraf downloadt. De routes zijn niet steil en goed te doen met basisschoolleeftijd. Voor gezinnen is dit de beste reden om naar de Moosalp te rijden.

Twee themapaden ontsluiten de natuur van het plateau: de Birkenlehrpfad over de berken die hier op deze hoogte groeien, en de Eichhörnchenweg over de eekhoorns en het bosleven. Beide zijn kort, vlak en met borden onderweg. Ze zijn bedoeld voor gezinnen maar leveren ook voor volwassenen wat op. Je kunt ze combineren tot een halve dag wandelen. Onderweg zijn er banken en picknickplekken.

Over het plateau lopen mountainbikeroutes die aansluiten op de Lunggi Trail bij Eischoll, waarmee je twee gebieden in één rit kunt combineren. Het terrein is glooiend in plaats van steil, dus het gaat meer om afstand en uitzicht dan om technisch werk. Er is weinig verkeer en veel open ruimte. In het dorp zijn daarnaast minigolf, tennis, een vitaparcours en een klimwand voor de dagen dat je niet wilt fietsen. Verhuur is in Bürchen geregeld.

Driehonderdzestig pistekilometers inclusief het Italiaanse Breuil-Cervinia en Valtournenche, met tweeënvijftig liften tussen 1.620 en 3.883 meter, het Zwitserse deel alleen is ongeveer tweehonderd kilometer. Er zijn vier sectoren: Matterhorn Glacier Paradise, Sunnegga-Rothorn, Gornergrat-Stockhorn en Schwarzsee. Onder de noordwand van het Matterhorn bij Schwarzsee ligt het freeride-terrein. Zermatt is autovrij: je parkeert in Täsch en neemt de shuttle van twaalf minuten. Skiën kan hier 365 dagen per jaar.

Op 3.883 meter is dit het hoogste bergstation van Europa, bereikbaar met de Matterhorn Glacier Ride, de hoogste 3S-kabelbanen ter wereld, waarvan sommige cabines een glazen bodem hebben. Vanaf het platform zie je veertien gletsjers en achtendertig vierduizenders. Vijftien meter onder het oppervlak ligt het Glacier Palace, een ijsgrot met sculpturen en een ijsglijbaan. Er is bovendien de hoogste bioscoop van Europa. Kleed je warm aan: ook in augustus is het hier ruim onder nul.

Sinds 1898 klimt deze tandradbaan over ruim negen kilometer van Zermatt naar de Gornergrat op 3.089 meter. Het is de oudste elektrische tandradbaan van Zwitserland en de hoogste openluchtvariant van Europa. Boven staan negenentwintig vierduizenders in beeld, met de Gornergletsjer beneden en het Matterhorn recht tegenover je. In het hoogseizoen vertrekken de treinen ongeveer elk halfuur vanaf acht uur 's ochtends. Ook wie niets met treinen heeft, zit deze rit met het gezicht naar het raam.

Op de Theodulgletsjer ligt in 2026 van 4 mei tot 31 oktober tot 21 pistekilometers, het hoogste en grootste zomerskigebied van Europa. De pistes liggen boven de drieduizend meter, waar de sneeuw ook in juli en augustus houdbaar blijft. In oktober is er een aparte korte passe-partout. Vroeg beginnen is belangrijk, want tegen het middaguur wordt de sneeuw week. Nationale skiteams trainen hier in de zomermaanden, dus je deelt de piste met goed gezelschap.

De Matterhorn Alpine Crossing brengt je met kabelbanen over de gletsjer van Zermatt naar Testa Grigia aan de Italiaanse kant, de hoogste grensovergang van de Alpen die je zonder ski's kunt maken. Het ticket kost vanaf ongeveer 147,50 frank en omvat het Glacier Palace. Aan de overkant kun je doorreizen naar Cervinia voor een Italiaanse lunch en dezelfde middag terug. Neem een identiteitsbewijs mee, want je steekt echt een grens over. Op een heldere dag is dit de indrukwekkendste dagtocht van de hele omgeving.

De Vijfmerenroute rijgt vijf bergmeren aan elkaar, waarvan er in drie het Matterhorn weerspiegelt bij windstil weer, de bekendste foto van Zwitserland wordt hier gemaakt. Vanaf Blauherd op 2.571 meter vertrekken daarnaast het Marmottenpad en het Bloemenpad, allebei kort en met kinderen goed te doen. Bij Sunnegga ligt het Leisee met het Wolli-avonturenpark. De kabelbanen brengen je naar elk startpunt. Ga vroeg voor de spiegeling, want later op de dag komt de wind op.

Vanaf Blauherd rol je met een mountaincart over ongeveer driehonderd hoogtemeters naar Sunnegga, laag bij de grond en met het Matterhorn in beeld. De carts hebben brede banden en goede remmen, dus je bepaalt zelf hoe hard het gaat. Het is kort maar intens, en de meeste mensen doen de rit meer dan eens. Bij Schwarzsee zijn er in de zomer bovendien dirt-scooters. Materiaal huur je bij het bergstation.

Rond Zermatt liggen meer dan honderd kilometer biketrails tussen 1.400 en 3.100 meter, van vloeiende afdalingen tot technische hooggebergteroutes. Bij het Rothorn staat bovendien de Peak Collection, een beeldenexpositie in de openlucht op grote hoogte. Het hoogste wandelpad van Europa ligt hier op 3.415 meter. De kabelbanen nemen fietsen mee, dus klimmen is optioneel. Verhuur en begeleiding zijn in het dorp ruim aanwezig.

Rond Ried-Brig en Termen loopt een net van wandelpaden dat direct vanaf het chalet begint. De Vitaparcours van Ried-Brig meet 2,31 kilometer en kost ongeveer een half uur; het Erlebnispfad Berglandwirtschaft bij Termen is 2,67 kilometer en duurt een uur, met uitleg over de bergboerderij onderweg. In het voorjaar staan de weiden hier vol klaprozen. Er zijn vijf speeltuinen en vier vuurplaatsen in het gebied, waaronder Feuerstelle Burgspitz aan de Basweri, vlak bij het dalstation. Voor de eerste avond na aankomst is dit precies genoeg.

Het World Nature Forum in Naters is het bezoekerscentrum van het UNESCO-werelderfgoed Jungfrau-Aletsch. Met interactieve opstellingen laat het zien hoe de gletsjer is ontstaan, hoe snel hij nu terugtrekt en wat dat voor het dal betekent. Het is opgezet voor zowel volwassenen als kinderen en werkt goed als voorbereiding op een bezoek aan de gletsjer zelf. Reken op anderhalf tot twee uur. Op een regendag is dit de beste binnenactiviteit van de streek.

Het natuurleerpad Achera Biela voert door een landschap dat door de eeuwen heen door lawines en waterlopen is gevormd, met borden die uitleggen wat je ziet. Het is een van de rustigste wandelingen in de omgeving, ver van de skigebieden en de drukte. De route is vlak tot licht heuvelend en goed gemarkeerd. Onderweg is er kans op steenarenden en marmotten. Neem water mee, want er is geen voorziening langs de route.